Social unrest in America highlights the challenges it faces

Social unrest in America highlights the challenges it faces

George Floyd’s killing brought back the demons of racial discrimination and injustice in America. Demons that even Barack Obama, the first African American to hold the highest office in the land, was not able to exorcise, writes Constantine Arvanitopoulos.

The image and symbolism of an African American man asphyxiated by the knee of a white policeman on his neck, while he lay handcuffed and harmless on the street, was bound to ignite a fire. The inflammatory rhetoric of President Trump, the “divider-in-chief”, added fuel to the fire. President Trump’s heavy-handed law and order approach and his orchestrated photo-op, with Bible in hand in front of the church across Lafayette park, revealed his priorities: stirring up his base in view of the November election, rather than uniting the country.

It is not the first time that incidents of racial injustice and inequality have sparked protests in America. Repeated acts of physical and psychological brutality against African Americans over the years have revealed the depth of the structural racism that persists in America today. The magnitude and spontaneity of the current outburst, with its mostly peaceful and very inclusive demonstrations, is indicative of generational exhaustion with this systemic injustice. The breadth of social unrest is only reminiscent of 1968.

In 1968, the protests began as an expression of anger against the killing of Martin Luther King Jr. and the oppression of African Americans. They encompassed the lack of economic and educational opportunities and opposition to the Vietnam war. Today, demonstrations take place against the backdrop of widened inequalities.

This tale of two cities, the hard truth that not everyone is sharing the splendour and the glory of the “shining city on a hill”, has become a stain on the canvas of American politics. Neoliberal economic policies, along with globalisation and the technological revolution, have widened inequalities. African Americans and other non-privileged social groups have been disproportionally affected by the pandemic and the ensuing unemployment of 40 million Americans. To top it all off, the triple crisis of the pandemic, the recession, and racial injustice have revealed a divided society and a polarised political system.

These divisions are deepened by a President that is constantly looking to erect walls rather than trying to unite the country. President Trump haserected walls everywhere from Mexico to the White House. Even the People’s House has now become walled off from the people.

The situation in the US could not have gone unnoticed by the rest of the world. JFK used to say that a country is as strong abroad as it is at home. Trump’s response to the triple crisis has raised doubts about America’s competence, diminishing the superpower’s standing in the world.

America’s failure to lead in this global pandemic crisis has created a power vacuum exploited mainly by China. China initially responded to the crisis through cover-up and denial. It then managed to contain the virus through Draconian policy measures. Now, it is exploiting the absence of American leadership by engaging in a public relations campaign in Europe and elsewhere. It not only sent medical equipment but has now committed to sharing the vaccine against the virus as an international public good.

The pandemic crisis has revealed the deep scars in transatlantic relations. Both sides of the Atlantic turned inward to face all aspects of the crisis, from medical shortages, to travel bans, to the vaccine. At the same time, the crisis was a stark reminder of the fact that global challenges, such as a pandemic or climate change, require cooperative responses. Transatlantic solidarity in the face of such challenges is a one-way street. It will need to wait for the next tenant of the White House.

Racial injustice has also previously had an impact on America’s image abroad. As Secretary of State, Dean Rusk said in 1963, «I am speaking of the problem of discrimination…Our voice is mute, our friends are embarrassed, our enemies are gleeful». The recent incidents have undermined the moral voice of a pluralistic and democratic America, a champion of human rights and tolerance. Trump’s crude nativism and rhetoric of dominance in the streets of America have sparked demonstrations in Europe and elsewhere.

The image of a weakened America, distracted and introverted, is bound to whet the appetite of revisionist authoritarian powers. From Iran, to China, to Russia, to Turkey, all the world’s autocrats have exploited the militarised over-reaction of the Trump administration and the absence of American leadership.

America has shown remarkable powers of resilience and renewal in its history. It has proved capable of adaptation and change. It came out of the Great Depression with a reinvigorated democracy and economy and emerged victorious in WWII to construct a lasting peaceful international liberal order. This time around, however, will take much more than an election. Trump’s successor will face a Herculean task in restoring America at home and abroad.

Νομοσχέδιο υπουργείου Παιδείας: μια διδακτική ιστορία

Νομοσχέδιο υπουργείου Παιδείας: μια διδακτική ιστορία

Το 1982 το ΠΑΣΟΚ κατάργησε την αξιολόγηση και τα πρότυπα σχολεία. Μετά από τρεις δεκαετίες, αφού η χώρα πλήρωσε ακριβά το κόστος του λαϊκισμού, το ΠΑΣΟΚ έκανε πλήρη αναστροφή στα θέματα αυτά.

Ο κ. Τσίπρας, στη συζήτηση στη Βουλή για το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, έδειξε ότι δεν διδάσκεται από την ιστορία. Επέμεινε στο λαϊκισμό και την ισοπέδωση που χαρακτήρισαν την κυβερνητική του πολιτική στην Παιδεία. Τότε που ξήλωσε με τυφλή μανία το σύνολο των εκπαιδευτικών αλλαγών που είχε νομοθετήσει και εφαρμόσει η προηγούμενη κυβέρνηση.

Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με υπουργό Παιδείας τον γράφοντα, είχε κάνει μια ολοκληρωμένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μετά από μακροχρόνιο εθνικό διάλογο. Με τον νόμο 4186/2013 ξαναδώσαμε στο Λύκειο την παιδευτική του αυτονομία. Αναμορφώσαμε το ωρολόγιο πρόγραμμα. Στρέψαμε τη μαθησιακή διαδικασία από την παπαγαλία στην έρευνα δίνοντας έμφαση στην ερευνητική μεθοδολογία (το μάθημα του πρότζεκτ).

Καθιερώσαμε την Τράπεζα Θεμάτων, καθώς και τον υπολογισμό των βαθμών των τάξεων του λυκείου για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Καθιερώσαμε τη βάση του 10 στη Γλώσσα και τα Μαθηματικά για την προαγωγή των μαθητών στο Λύκειο. Αυξήσαμε τις ώρες διδασκαλίας για τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα από 14 σε 20 ώρες εβδομαδιαίως για τη μείωση της παραπαιδείας. Επαναφέραμε και ενισχύσαμε τον θεσμό των προτύπων πειραματικών σχολείων, με εξετάσεις αντί κλήρωσης. Θεσμοθετήσαμε τη διαδικασία αξιολόγησης των καθηγητών και δασκάλων (Ν. 4142/2013 & Π.Δ. 152/2013). Ακολούθως, αξιολογήσαμε με απόλυτα διαφανείς διαδικασίες και κριτήρια 1.200 στελέχη της εκπαίδευσης, και ξεκινήσαμε την αξιολόγηση των Διευθυντών Σχολείων. Για την αδιάβλητη διαδικασία της αξιολόγησης θεσμοθετήσαμε την Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Όλα αυτά τα ξήλωσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Με το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη Βουλή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επανέφερε, μαζί με άλλες σημαντικές ρυθμίσεις, τα κυριότερα στοιχεία αυτής της μεταρρύθμισης.

Οι θέσεις που διατύπωσε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή είναι βαθιά αναχρονιστικές. Είναι, επίσης, αναντίστοιχες με τις ανάγκες των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων που θέλει να εκφράσει. Επέκρινε τα πρότυπα σχολεία ως ελιτίστικα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για «αταξικά σχολεία» που βελτιώνουν την κοινωνική κινητικότητα και λειτουργούν ως φάρος ποιότητας για όλη τη δημόσια εκπαίδευση.

Δεν αντιλαμβάνεται ότι πολιτικές όπως η τράπεζα θεμάτων επαναφέρουν τη γνωσιακή διαδικασία στην τάξη, μειώνοντας την παραπαιδεία.

Ο κ. Τσίπρας μίλησε για επιθεωρητισμό για να φορτίσει πολιτικά και να ακυρώσει την αξία της αξιολόγησης. Η αξιολόγηση, όμως, είναι απαραίτητη διαδικασία για τη βελτίωση των εκπαιδευτικών και του εκπαιδευτικού συστήματος. Εκπαίδευση χωρίς αξιολόγηση είναι το εκκολαπτήριο μιας απομονωμένης, επαρχιώτικης, μη ανταγωνιστικής κοινωνίας. Οδηγεί σε ένα γαλατικό χωριό. Στον σύγχρονο κόσμο, η αξιολόγηση είναι μια συνεχής και επαναλαμβανόμενη διαδικασία για όλους.

Οι πολίτες αξιολόγησαν αρνητικά τον κ. Τσίπρα στις τελευταίες εκλογές. Ένας από τους κύριους λόγους ήταν η πολιτική του στο χώρο της παιδείας. Ας το ξανασκεφτεί.

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, στήλη “ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ”

What is Next? The Future of Transatlantic Relations after the Pandemic

What is Next? The Future of Transatlantic Relations after the Pandemic

Ομιλία σε εκδήλωση του Wilfried Martens Centre of European Studies για το μέλλον των Ευρωατλαντικών Σχέσεων μέτα την πανδημία του Covid-19.

Since the end of the Second World War, every US administration has promoted European recovery, transatlantic cooperation, and joint defence. Common interests, together with common principles and values, constituted the bedrock of the post-war partnership between Europe and the US. NATO became an alliance of both interests and values.

Today, however, the transatlantic partnership is facing a new set of challenges. Of these, two are of particular importance: one external, the other internal. The external challenge concerns the rise of two great revisionist powers, Russia and China, as well as Islamic terrorism. The internal challenge is the declining willingness of the US to defend the international order it has created and the fracturing of the core of this system. These global shifts are forcing the Atlantic partnership to re-examine its common interests, its common values, its capabilities, and its strategic objectives.

This event aimed to discuss EU-US relations during the Trump administration and how this alliance will evolve after the pandemic. Moreover, how the triangle US-EU-China affects the balance of the international system and how the Western World can defend its values and interests, vis-à-vis emerging political and economic powers.

Ο κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος συζητεί τους Alexander Stubb, Αντιπρόεδρο του German Marshall Fund και Εκτελεστικό Διευθυντή του GMF στις Βρυξέλλες, και Ian O. Lesser, Διευθυντή και Καθηγητή στο School of Transnational Governance, EUI και πρώην Πρωθυπουργό της Φινλανδίας..

Παρακολουθήστε εδώ το βίντεο της συζήτησης: